Tatlong Pasyente (Part 1)

Si Patient A ay 21 taong gulang na isinugod sa ER dahil naglaslas siya at uminom ng ilang banig na antibiotic at pain killers. Nakakatoxic! Kasama kasi niya dumating sa ER ang tatay niya na halos nababaliw na dahil hindi siya makapaniwala sa nangyari sa anak. Maputlang-maputla at nakatulala lang si Patient A. Hindi ako sigurado kung nakadilat ang mata niya dahil gising siya o dahil namatay siyang dilat. Kinuha ng clerk ang BP niya, meron pa pero napakababa.

"Ma'am, dalawang IV line! Pa-run ako, PNSS!" sigaw ko sa mga ER nurse.

"Jenny (hindi niya tunay na pangalan), you're a good girl! We love you so much!" sigaw ng kanyang ama habang niyayakap ang tulalang si Patient A.

Naiinis na ang mga clerk ko dahil wala silang makuhang history galinbg sa pasyente at pati sa kawawa niyang tatay na hindi pa rin makapaniwala sa lahat ng nangyayari. Nainis ako sa mga clerk ko dahil sa kagustuhan nilang makakuha ng history, hindi nila naisip na hindi pwedeng kumuha ng matinong kwento galing sa emotionally distraught parent. Sinubukan kong kausapin si Jenny. Tinanong ko kung bakit niya ginawang magpakamatay. "Gusto ko nang mamatay!" sabay iyak.

Love life ang hula ko. Ito lang naman ang madalas na dahilan ng mga bata para magpakamatay. At hindi ako nagkamali. Si Jenny ay isang graduating nursing student, achiever, malambing sa magulang. Sa mga narinig ko, hindi ma-contact ng mga magulang ni Jenny ang boyfriend niya. Iyak pa din siya ng iyak. Hydrate lang ako ng hydrate.

Stable na si Jenny. Sa hula ko, hindi maraming dugo ang nawala sa kanya. Hindi rin masyadong mababa ang hemoglobin niya. Hindi karaniwang ginagamit sa pagpapakamatay ang mga tabletang ininom niya pero kahit anong gamot ay may side-effect. Marami na siyang naisuka dahil nilagyan ko siya ng NGT. Alam kong stable na siya dahil nagpapaka-brat na siya ulit. Kahit na naiinis ako sa pagka-brat niya, masaya na ko na wala na siya sa panganib. Ia-admit na dapat siya pero dahil sa walang bakanteng kwarto, lumipat siya sa ibang ospital.

+++

Hindi ko naiitindihan ang mga nagpapakamatay. Lalo na para sa napakababaw na dahilang love life. Oo, totoo na kanya kanyang threshold ang mga tao at baka para sa kanila, ang mabigo sa pag-ibig ang pinakamahirap.

Pero di ba napaka-selfish ng pagpapakamatay?

Sa kaso ni Jenny, hindi niya naisip ang sakit na mararamdaman ng kanyang mga magulang, kabigan, kaklase, at lahat ng nagmamahal sa kanya. Hindi din ba niya naisip na walang kwentang magpakamatay para sa taong iniwan lang siya? At kung hindi niya talaga gustong mamatay (na tingin ko ay ang pinakamalaking posibilidad), lalong napaka-walang kwenta ng ginawa niya dahil gagastos lang ng malaki ang kanyang mga magulang, mag-aalala lang ang mga nagmamahal sa kanya, at inaaksaya lang niya ang oras ko na dapat nakalaan sa pagtingin sa mga taong gustong madugtungan ang buhay.